Το ότι το Up The Hammers είναι ένα από τα καλύτερα φεστιβάλ στο είδος του είναι γνωστό σε όλους. Αυτή η τρελή ιδέα που πήρε σάρκα και οστά πριν πολλά χρόνια έφτασε στην εικοστή εκδοχή της και όπως ήταν αναμενόμενο η διοργάνωση δεν μπορούσε παρά να κάνει το καλύτερο για τους φίλους του φεστιβάλ. Έτσι, φέτος εκτός από το warm up show μια μέρα πριν το φεστιβάλ είχαμε και το πάρτι της Κυριακής με σημαντικά συγκροτήματα αλλά και την εκδοχή του φεστιβάλ στην Θεσσαλονίκη. Όλα αυτά sold out παρακαλώ, εκτός από το πάρτι, αρκετά νωρίς μάλιστα. Οπότε, τον νου σας για την επόμενη χρονιά! Η ανταπόκριση αυτή εστιάζει στα όσα ζήσαμε στο κεντρικό διήμερο του φεστιβάλ.
Παρασκευή 13 Μαρτίου
Τυπικότατοι στο πρόγραμμα του φεστιβάλ οι πόρτες όχι μόνο άνοιξαν στην ώρα τους αλλά από πριν το security είχε ήδη αρχίσει να ελέγχει εισιτήρια. Με γοργούς ρυθμούς ανέβηκα στον εξώστη, μαζί με την γερουσία, για μια από τις πολλές βόλτες που θα έκανα το διήμερο από τους πάγκους του φεστιβάλ.
Vultures Vengeance. Οι Ιταλοί πέρσι μας έδωσαν το πλήρες δεύτερο άλμπουμ τους “Dust Age” το οποίο ήταν ισάξιο του ονόματός τους. Το κλασσικό heavy metal τους ήταν ό,τι πρέπει για να ανοίξει το φεστιβάλ. Μπορεί να μην είναι και ότι πιο straight υπάρχει εκεί έξω αλλά σίγουρα άναψε το αίμα του κόσμου από νωρίς.
Old Season. Οι Old Season είχαν την ατυχία να είναι το μελωδικό συγκρότημα που βγήκε μετά από ένα σχήμα με αρκετά σκληρό ήχο. Το λυρικό επικό τους metal είναι πανέμορφο αλλά είχα την αίσθηση ότι η δύναμη έπεσε απότομα. Λογικά ήταν στο μυαλό μου. Μακάρι να καταλάβαινα και τι έλεγε ο John Bonham αλλά μου αρέσει τόσο η φωνή του. Ελπίζω να πάρουν απόφαση να βγάλουν κάνα νέο άλμπουμ σύντομα.
Wrathblade. Άλλο ένα συγκρότημα που μας χρωστάει άλμπουμ εδώ και δέκα χρόνια. Χαλάλι όμως, επί σκηνής σπέρνουν και το επικό metal τους ήταν καταιγιστικό. Με αυτούς είδαμε και τις πρώτες μάχες στο ακροατήριο μιας και το “God Of The Deep Unleashed” είναι δίσκαρος και πήρανε κεφάλια. Μήπως να τους δούμε σύντομα και σε κάνα δικό τους live; Είναι και δικά μας παιδιά!
Ironsword. Cult metal συγκρότημα οι Πορτογάλοι που δεν έχουν αποκτήσει τυχαία το status αυτό. Με ηγέτη τον Joao Fonseca (εδώ ως Tann) το όραμα είναι σαφές. Ακρογωνιαίο metal που χρωστά πολλά φυσικά στους μεγάλους του obscure ήχου. Το τρίο επί σκηνής έδωσε ρεσιτάλ και φυσικά είναι άλλο ένα από τα συγκροτήματα που θέλω να δω ξανά και ξανά.
Riot City. Βιβλική εμφάνιση. Υπάρχουν καλά συγκροτήματα και υπάρχουν και επαγγελματικά καλά συγκροτήματα. Οι Riot City είναι το δεύτερο. Μεγάλοι παίχτες που παίζουν τις συνθέσεις άρτια επί σκηνής. Εδώ ζήσαμε και το πρώτο μακελειό της βραδιάς. O Jordan Jacobs για μια ακόμα φορά χτύπησε στρατόσφαιρα με τις νότες του. “Tyrants” και “Severed Ties” μαζί με όλα τα άλλα χαλάρωσαν τους σβέρκους μας. Το highlight της βραδιάς.
Liege Lord. Και πάμε στα βαριά ονόματα της βραδιάς. Αγαπημένοι του Ελληνικού, και όχι μόνο, κοινού οι power / speed metal ήρωες. Μπορεί το “Master Control”, να έχει κυκλοφορήσει το 1988 αλλά ακούγεται το ίδιο φρέσκο όπως και σήμερα! Καθόλου τυχαίο βέβαια και με το line up που έχει το συγκρότημα. Μιας και μαζί με το πιο σταθερό τρίο των Truglio / Comeau / Wacker είχαμε και τους Joe DiBiase στο μπάσο και Frank Gilchriest στα τύμπανα. Dream Team δηλαδή.
Μοίρασαν τον χρόνο που είχαν ανάμεσα στα άλμπουμ τους ενώ μας έπαιξαν και ένα νέο τραγούδι, οκ δεν το λες και πολύ καινούργιο μιας και κυκλοφορεί στο internet από το 2025, το “Hypocrisy” που είναι πολύ καλό. Δυνατός ο Comeau που έδωσε μια εξαιρετική εμφάνιση στους φίλους του συγκροτήματος.
Solitude Aeturnus. Οι Τεξανοί doom metalers έριξαν την αυλαία της πρώτης ημέρας με ανάμικτα συναισθήματα για μένα. Το αγαπητό αυτό συγκρότημα με άλμπουμ σταθμούς στο doom όπως τα “Beyond The Crimson Horizon” και “Into The Depths Of Sorrow” στάθηκε σαν μονόλιθος πάνω στην σκηνή. Όγκος και εμβληματική εμφάνιση από ένα συγκρότημα που έχει κάνει το comeback από το 2023. Από την άλλη ο αγαπητός Rob Low δεν ήταν στα καλύτερα του εκείνο το βράδυ. Ίσως να ήταν μια κακή βραδιά και τίποτα παραπάνω.
Με έναν ήχο οδοστρωτήρα έπαιξαν για τον λαό τους έπη όπως τα “Days Of Prayer” και “The Hourglass”… αναφέρω αυτά τα δύο τυχαία γιατί πολύ απλά το setlist ήταν ένα εξαιρετικό best of.
Σάββατο 14 Μαρτίου
Dark Nightmare. Από νωρίς στο μαγαζί για να δω τους δικούς μας Dark Nightmare. Ένα συγκρότημα που μπορεί να ζει, σύμφωνα με τα διεθνή στατιστικά, στον πιο αραιοκατοικημένο νομό της Ελλάδας έχει όμως πολλούς φίλους. Epic heavy metal κύριοι λέγεται και είναι απλό. Η δουλειά του συγκροτήματος που σε μεγάλο βαθμό στα στούντιο άλμπουμ αδικείται από μέτριες παραγωγές ζωντανά ανοίγει τα φτερά του και γίνεται απολαυστική! Με συνθέσεις που ακροβατούν ανάμεσα στον λυρισμό και την δύναμη τα παιδιά κέρδισαν επάξια το χειροκρότημα του κοινού.
Phantom Spell. Μπορεί τα όργανα τους να μην έφτασαν ποτέ στην Ελλάδα, ήρθε όμως η λυρική μουσική τους. Λες και βγαλμένοι από μια άλλη δεκαετία το συγκρότημα του Kyle McNeil μάγεψε το κοινό από την πρώτη νότα. Οι συνθέσεις του πολύπλοκες συχνά αλλά άρτια εκτελεσμένες επί σκηνής. Τι να πω; πραγματικά είναι ένα από αυτά τα συγκροτήματα που θες να μην σταματάνε να παίζουν!
Triumpher. To blackened epic metal συγκρότημα από την Αθήνα έχει καταφέρει να κάνει το τρία στα τρία μέσα ελάχιστο χρονικό διάστημα που έχει χρόνο ύπαρξης. Βγήκαν επί σκηνής με μια έκπληξη μιας και αντί για τους δύο κιθαρίστες τους είδαμε τον Γιώργο Μαυρομάτη των Achelous… Δεν ξέρω αν ο Γιώργος είναι νέο μέλος ή προσωρινός αντικαταστάτης αλλά σίγουρα είναι ένας εξαιρετικός κιθαρίστας. Καταιγιστικοί οι ρυθμοί αν και πιστεύω ότι εκεί που πραγματικά το σχήμα μαγεύει είναι όταν πέφτει η ταχύτητα, βλέπε “Athena (1st Chapter)”.
Blaze. Το Ιαπωνικό ατσάλι είναι και το πιο κοφτερό! Τι ζήσαμε Θεέ μου! Μεγάλη αγάπη το σχήμα από την Osaka και κάθε τους εμφάνιση μια πραγματικά γιορτή της μουσικής μας! Αυτό το κράμα heavy metal με hard rock δεν μπορεί να βγει λάθος. Επί σκηνής το συγκρότημα έδωσε ρεσιτάλ. Χαρούμενοι αυτοί, χαρούμενοι και εμείς! Μπορεί ο Hisashi Suzuki να μην το έχει με τα αγγλικά, αλλά μίλησε η κιθάρα του για αυτόν. Για εμένα το highlight της βραδιάς.
Atlantean Kodex. Η αγάπη μου για τους Βαυαρούς γνωστή. Το ότι αυτό ήταν ένα από τα τελευταία live του Manuel Trummer, ο οποίος όμως παραμένει στο συγκρότημα, έκανε αυτή την εμφάνιση ακόμα πιο ιδιαίτερη. Σίγουρα οι μακροσκελείς συνθέσεις τους δεν τους επιτρέπουν να παίξουν και πολλά τραγούδια όμως όταν ακούς ένα “Sol Invictus”, ένα “Lion Of Chaldea” και μερικά ακόμα ζωντανά δεν θες τίποτα άλλο στην ζωή σου. Θα τους έλεγα δεύτερο highlight αλλά μάλλον θα το παίρνατε σαν μεροληψία από την πλευρά μου.
While Heaven Wept. Η εικοστή έκδοση του Up The Hammers ήταν αρκετή να βγάλει από τον δεκαοχτάμηνο λήθαργο τους Αμερικάνους! Εξάλλου όπως και οι ίδιοι μας είπαν αυτό το φεστιβάλ είναι μέρος και της δικιά τους ιστορίας. Μπορεί ο ήχος να μην ήταν σύμμαχος τους αυτή την βραδιά αλλά αυτό δεν πτόησε τους φίλους τους.
Εξάλλου όταν ακούς μαγικές συνθέσεις όπως τα “To Wander The Void” και “The Drowning Years” δεν ζητάς τίποτα άλλο. Μια εμφάνιση που μου φάνηκε ότι κράτησε όσο μια και μόνο ανάσα. Μακάρι το σχήμα να ξαναβρεί τον δρόμο του στο στούντιο για το καλό όλων μας.
(A Tribute to) Manilla Road. Ίσως να φανεί παράξενο το ότι ένα φεστιβάλ κλείνει το διήμερο του με αυτό τον τρόπο. Όποιος όμως ξέρει τι σημασία των Manilla Road για το φεστιβάλ αυτό και το heavy metal συνολικά έχει σίγουρα διαφορετική άποψη. Πριν την εμφάνιση του σχήματος είδαμε ένα πεντάλεπτο αφιέρωμα με όλους τους φίλους του φεστιβάλ που έφυγαν από την ζωή τα τελευταία χρόνια. Ανάμεσα τους και ο φίλτατος Χρήστος Χρηστοδούλου. Μετά ακολούθησε μια ολιγόλεπτη ομιλία από τον διοργανωτή Μανώλη Καραζέρη αλλά και τον αγαπητό Γρηγόρη Βαρσαμή με λίγα λόγια για το ποιος ήταν ο Mark Shelton.
Έτσι σε μια ήδη έντονα συναισθηματικά φορτισμένη ατμόσφαιρα ήρθε η μουσική των Manilla Road να γεμίσει τον χώρο του Gagarin. Δεν ξέρω αν πραγματικά είχε σημασία το πια τραγούδια θα ακούγαμε, πιστεύω ότι δεν θα είχε σημασία. Όλοι ήμασταν εκεί για να τιμήσουμε έναν ήρωα, μια πατρική φιγούρα θα τολμούσα να πω. Τραγική σύμπτωση ότι 13/03 ήταν και τα γενέθλια του Πατριάρχη Bill Tsamis…
Η αντίδραση του κόσμου έδειξε ότι η επιλογή του φεστιβάλ να κλείσει με αυτόν το τρόπο ήταν σωστή.
Το εικοστό Up The Hammers έκανε τον κύκλο του και ήταν άλλη μια φορά επιτυχημένος. Ήδη έχουν ανακοινωθεί κάποια από τα σχήματα που θα δούμε το 2027 και είναι τουλάχιστον ενδιαφέροντα. Ραντεβού λοιπόν του χρόνου.
Μιχάλης Νταλάκος
φωτογραφίες: C.Alossi
